Blog

  • Een stille flexplek

    Een stille flexplek

    Door in Blog print

    Wij hebben een boven en een beneden op kantoor. Ook in die volgorde, want boven zitten de meeste mensen en daar is ook het organisatorische hart van PassworD. Boven gaat met enige regelmaat de telefoon en vindt taalkundig overleg plaats tussen collega’s. “Hoe heb jij dit opgelost, Lisette?” “Is het Italiaans al geleverd?” “Heb jij tijd om dit na te kijken?”

    Normaal gesproken zit ik beneden, samen met Paula en Jan-Maarten. Ik heb daar handig alle spullen bij de hand en kan me lekker concentreren. De radio speelt zacht op de achtergrond, zo nu en dan zegt iemand wat. Soms valt er ook gewoon wat te lachen.

    In het kader van onze flexplekken schuift vrijwel elke dag iemand aan op de enige vrije plek beneden. Ine of Tieny voor de boekhouding, Joan omdat ze bezig is met iets dat om concentratie vraagt, Willem en Lars omdat het Taaluilendag is.

    Hoog tijd dus dat ikzelf ook eens flexibel werd met mijn werkplek.

    En dus ging ik vandaag naar boven.

    Ik ging zitten op de plek waar normaal Laura zit en startte de thin client (nee, pc’s hebben we al jaren niet meer). Ik richtte mijn werkplek in met alle papieren en keek verwachtingsvol naar de twee schermen voor me. Het linker deed het, het rechter niet.

    “Weten jullie hoe het komt dat dat rechter scherm niet werkt?” Ja, Laura had het er wel over gehad, en had dat ook opgelost, maar hoe precies, dat wisten ze eigenlijk niet. Na een lang telefoontje met de systeembeheerder was het probleem opgelost. Maar inmiddels was ik wel drie uur verder en toch maar weer naar beneden gegaan.

    Poging twee om twee uur ’s middags ging beter. Ik kon direct aan de slag en schoot lekker op.

    Ineens viel me wat op: het was doodstil. Geen radio, geen geklets. Alleen ratelende toetsen van vijf toetsenborden, een zoevende printer zo nu en dan, een paar voetstappen om het papier van de printer te halen en uit te delen, “ja, allemaal van mij!”, een enkele keer telefoon.

    Gek genoeg kon ik me door die doodse stilte moeilijker concentreren. Het leek wel of elk geluidje dubbel zo hard binnenkwam en dubbel zoveel opviel. Mijn eigen toetsenbord maakte plotseling irritant veel lawaai. “Hebben jullie last van mijn gerammel?” Vier hoofden schudden van nee.

    Ik had een paar creatieve taken op mijn lijstje staan, maar ze kwamen niet goed uit mijn vingers en mijn hoofd. Ik moest en zou eerst deze stilte verwerken.

    In mijn geval kon dat maar op één manier.

    Door te schrijven.

    En dus schreef ik binnen vijftien minuten deze blog.

    Vreemd mens ben ik toch.

    Deel dit!

    Joke Zwaal
    passie voor mensen | taal | innovatie | communicatie | ICT | teksten

Stuur een reactie

*


© Copyright PassworD text fusion